ن.

همه مان میمیریم. امروز رفتند دیدن یکی از دوستان بابا. توی مالزی بوده با دوستانش. مشغول تفریح. ناغافل بدحال شده. ناغافل! بعد فهمیده اند که بدحالیش ریشه دار تر از این حرف ها ست. از کدام حرف ها؟ از "بدحالی" صرف. سرطان پیشرفته  دارد. یک دفعه فهمیدند. ناغافل. همه تنش را گرفته. حتی مغزش را. حتی بند انگشت هایش را. پاهایش را. دست هایش را.همه جا را. بیهوش و بی حواس شده.ناغافل دارد میمیرد...

همه مان میمیریم. من هم میمیرم. این نفس ها که میکشم در واقع پلکانی هستند به سمت دری که باز میشود به خانه مرگ. مادر میگفت دکتر ها گفته اند خانواده اش ببرندش خانه. شاید محیط خانه به هوشش بیاورد دوباره. گفته اند برایش پرستار بگیرند. شبی یک میلیون تومن.یا اینکه بگذارند توی بیمارستان بستری بماند. شبی سه میلیون تومن.. بشقاب خشک شده را میگذارم توی کمد ظرف ها و تکرار میکنم "سه میلیون تومن..." و ناغافل یادم به واژه "شهادت" می افتد..

همه مان میمیریم. من هم میمیرم. و جالب است که معلوم نیست کی. معلوم نیست چقدر دیگر فرصت دارم.توی یوتیوب "در دنیای تو ساعت چند است " تماشا میکنم. با فیلتر شکن. قاچاقی. غیر قانونی. همه عمرش در عاشقی "گیله گل ابتهاج" صرف شد فرهاد. یعنی هروقت کسی ازش میپرسیده مشغول چه کردنی؟ میگفته: مشغول عاشقی. عاشقی گیله گل ابتهاج.. یک جایش فرهاد داشت کاری شبیه به سجده میکرد. تعجب کردم. در کل این فیلم روشن فکرانه (!) هیچ نامی از خدا و معنویت و نماز نبود. وصله ناجور بود. بعدا فهمیدم داشته تمرین میکرده که روی سرش بایستد.تا برود جلوی در خانه گیله گلش این فن را به نمایش بگذارد. " میدونستم که همیشه یه نگاهی به اون طرف پنجره میندازی"...

من عاشق نبوده ام؟ نمیدانم. خاطرات عاشقیم انگار مال قرن ها پیش است. حالا دارم از درد بی عشقی می سوزم. خودم دردم را می فهمم. دردم بی عشقی محض است. کارهاییکه بهشان عشق دارم برایشان وقت ندارم. وقت دارم. حال ندارم. کاری را میکنم که دوستش ندارم. آنهایی که بهشان عشق دارم ، ندارم.قدر آنهاییکه دارم را نمیدانم...

و همه روز تنهای تنهای تنهایم.

گیله گل ابتهاج...اسم خواستنی است. بلاخره فرهاد را که بیهوش شده بود صدا زد. و فرهاد توی همان بیهوشی گفت: " فرهاد...اسم من...از گلوی گلی..."

گیله گل...گلی...گلو...عشق چه طعم غریبی پیدا کرده برایم...